porucznik Stefan Faber porucznik Kazimierz Gaik kapitan Mieczysław Radoniewicz
porucznik Rafał Sławoszewski kapitan Stanisław Mazur









zdjecie podporucznik Kazimierz Gaik
Kazimierz Gaik
(8.12.1911- po 16.04.1940)
podporucznik rezerwy piechoty

Kazimierz Gaik urodził się 8 grudnia 1911 roku jako syn Wojciecha i Marianny z domu Wielgus w Denkówku, województwo kieleckie.

Ojciec Kazimierza był robotnikiem . Pracował w hucie  w Ostrowcu.  W Ostrowcu młody Kazimierz ukończył Szkołę Handlową, a następnie w roku szkolnym 1932/33 Wydział Administracyjny dwuletniego Instytutu Administracyjno-Gospodarczego w Krakowie. W latach 1933-34 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty Rezerwy w Zambrowie, a następnie w 1934 roku, Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy przy 79 pułku piechoty Strzelców Słonimskich imienia Lwa Sapiehy w Słonimiu  jako dowódca plutonu ciężkich karabinów maszynowych. Ćwiczenia rezerwy odbył w macierzystym  pułku jako dowódca plutonu  ckm w roku 1935 i 1936. Po odbytych ćwiczeniach otrzymał awans na stopień  podporucznika piechoty ze starszeństwem 1 stycznia 1937 roku.  

Po zwolnieniu ze służby wojskowej podjął pracę najpierw jako praktykant (2.08. 1936- 20.10.1936) w dziale księgowym, następnie 
(2.10.1936-16.04.1937) w dziale statystyczno-obrachunkowym i korespondencyjnym Zakładów Żelaznych i Papierni  "Bodzechów" w Bodzechowie woj. kieleckie. Powierzone mu prace wykonywał niezwykle sumiennie, wykazując  dużo sprytu i znajomości  zawodu księgowego,  czym zasłużył sobie na uznanie przełożonych.  W owym czasie Kazimierz Gaik zawarł związek małżeński z Walerią Kozłowską.  Owocem związku jest córka Elżbieta.  Wkrótce po tym Kazimierz Gaik wyjeżdża do Stołpiec województwo nowogródzkie, "na posadę", gdzie pracuje około roku.  Ze Stołpiec  przyjechał do Rzeszowa, gdzie podjął pracę jako szef działu kontroli technicznej  PZL- Rzeszów.   W Rzeszowie mieszkał i pracował do wybuchu wojny.

Był człowiekiem niezwykle otwartym, życzliwym o dużym poczuciu humoru. Znał dobrze język niemiecki, esperanto. Lubił sport; uprawiał pływanie, kolarstwo, lekkoatletykę. Pragnął  kształcić  się dalej; marzył o handlu zagranicznym.  W 1939 roku, kiedy stało się jasne, że zbliża się wojna, jak większość oficerów rezerwy został powołany na ćwiczenia , które odbył w 2 pułku piechoty Legionów, stacjonującym w Sandomierzu. W zachowanej opinii w dokumentach pułku po odbytym szkoleniu czytamy: "Inteligentny, charakter spokojny, usposobienie pogodne. Poczucie honoru i godności oficerskiej duże. Lojalny i zdyscyplinowany. Postawa, głos, wymowa - dobre". 

Wrzesień 1939 roku zastał zmobilizowanego ppor. Kazimierza  Gaika w macierzystym  79 pułku piechoty w Słonimiu, gdzie tworzono oddziały drugiego rzutu dla 20 Dywizji Piechoty w skład której wchodził 79 pp Strzelców Słonimskich. W Ośrodku Zapasowym 20 DP w Słonimiu tworzono 2 batalion 79 pp (II/79pp) pod dowództwem kapitana Adolfa Boratyńskiego. Znajdował się tam również pododdział pozostałości pułkowych 79 pp pod dowództwem majora Franciszka Pająka.   Tam , 17 września 1939 roku zastała podporucznika Gaika  agresja Sowietów na Polskę, która była olbrzymim zaskoczeniem dla Wojska Polskiego. Wojsko Polskie na ogół nie stawiało oporu Sowietom wykonując rozkaz Naczelnego Wodza.   Po zajęciu miasta przez oddziały Frontu Białoruskiego,   18 września 1939 roku dostał się do niewoli sowieckiej. Następnie trafił do obozu jenieckiego w Kozielsku. Zimą 1939/40 przysłał do żony jedyny list z kozielskiego obozu.

Zginął zamordowany  przez sowieckich oprawców w Katyniu wiosną 1940 roku. Jego nazwisko znajduje się na liście wywozowej z 16 kwietnia 1940 roku.  W kwietniu 1943 roku hitlerowskie Niemcy poinformowały świat o odkrytych w katyńskim lesie zbiorowych mogiłach polskich oficerów. Przeprowadzone ekshumacje i sekcje zwłok wykazały, że oficerowie zostali wymordowani wiosną 1940 roku. Ciało podporucznika Kazimierza Gaika  zostało ekshumowane z dołu śmierci i zidentyfikowane (nr 2358) a następnie złożone w - prawdopodobnie- czwartej  bratniej mogile.

Pośmiertnie Kazimierz Gaik został odznaczony Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 i  Medalem "Za udział w wojnie obronnej 1939". Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej profesor Lech Kaczyński awansował pośmiertnie podporucznika Kazimierza Gaika na stopień porucznika (9-10.11.2007r.).

Zdjęcia:

Kazimierz Gaik
jako podchorąży
Z przyjacielem
lek. Bogusławem
Dybcem. Obydwaj
zginęli w Katyniu
Z żoną
Walerią Kozłowską
Student K.Gaik Zachowany fragment
listu z obozu
sowieckiego zawierajacy
adres korespondencyjny
Kazimierza Gaika




nie zachowała się żadna fotografia
Stefan Faber
(2.09.1909 - ? 04.1940)
podporucznik rezerwy piechoty

Stefan Faber urodził się w rodzinie chłopskiej jako syn Andrzeja i Marianny z Kołodziejów 2 września 1909 roku w Zebrzydowicach województwo krakowskie.

W roku 1921 rozpoczął naukę w 8-letnim gimnazjum państwowym imienia M. Wadowity w Wadowicach. W maju 1929 roku zdał gimnazjalny zwyczajny  egzamin dojrzałości nowego typu klasycznego wobec Państwowej Komisji  Egzaminacyjnej uzyskując bardzo dobre oceny z historii i nauki o Polsce współczesnej oraz dobre z pozostałych przedmiotów.  Po zdaniu matury 15 sierpnia 1929 roku został powołany do szkoły podchorążych rezerwy piechoty, pobierając naukę w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 5 w Krakowie. Szkolenie i naukę ukończył  30 czerwca 1930 roku uzyskując łączną ocenę dobrą (lokata 18/80).

Przydzielony do 12 pułku piechoty Ziemi Wadowickiej, jednostki w której służył niegdyś ojciec Jana Pawła II - Karol Wojtyła,  plutonowy podchorąży Stefan Faber odbył w dniach od 1 sierpnia do 10 września  1932 roku  ćwiczenia w pułku jako dowódca plutonu ciężkich karabinów maszynowych  z których otrzymał ocenę bardzo dobrą. Komisja Kwalifikacyjna oceniająca podchorążego Fabera stwierdziła: "Plutonowy podchorąży Stefan Faber pod każdym względem nadaje się na podporucznika rezerwy".

W 1932 roku Stefan Faber został mianowany podporucznikiem piechoty ze starszeństwem 1 stycznia 1933 roku. Po uregulowaniu stosunku do służby wojskowej Stefan Faber wyjechał do Warszawy, gdzie pracował w kancelarii prawniczej. Utrzymywał kontakty z rodziną w Zebrzydowicach pisząc listy i przyjeżdżając na święta  i wakacje. W dniach 16 lipca do 12 sierpnia 1934 roku oraz od 20 lipca do 7 sierpnia 1936 roku odbył ćwiczenia w macierzystym pułku jako dowódca plutonu ckm. Najdłuższe ćwiczenia odbył w 3 batalionie strzelców 12 pułku piechoty od 30 sierpnia do 14 listopada 1938 roku. Ćwiczenia rezerwy obejmowały 56 dni ćwiczeń zwyczajnych i 21 dni ćwiczeń okresowych. We wrześniu 1939 roku podporucznik Stefan Faber wyruszył ze swoim 12 pułkiem piechoty wchodzącym w skład 6 Dywizji Piechoty Armii "Kraków" na front.

Czas, miejsce, okoliczności w jakich dostał się do niewoli sowieckiej pozostają nieznane. Był więziony w obozie w Starobielsku (Ukraina Ługańska). W kwietniu - data dzienna nieznana - 1940 roku został przewieziony z grupą 77 oficerów do więzienia NKWD w Charkowie (Ukraina Charkowska), gdzie został zamordowany strzałem w tył głowy.

Prezydent Rzeczpospolitej profesor Lech Kaczyński awansował ppor. Stefana Fabera na stopień  porucznika. Listy awansowanych - 21 tysięcy 473 oficerów i funkcjonariuszy WP, Policji, Straży Granicznej i Więziennej zostały odczytane w dniach 9-10 listopada 2007 roku.

Zdjęcia: 

Metryka urodzenia świadectwo
maturalne
lista kwalifikacyjna
za rok 1934
potwierdzenie odbycia
ostatnich przed wojną
ćwiczeń wojskowych
potwierdzenie odbytych
ćwiczeń wojskowych
roczne uzupełnienie ćwiczen
odbytych w 12 pp
wniosek nominacyjny
na podporucznika

 



zdjecie porucznik  prokurator wojskowy Mieczysław Radoniewicz
Mieczysław Grzegorz Radoniewicz
(12.03.1910 - po 4.04.1940)
porucznik prokurator wojskowy

Mieczysław Radoniewicz urodził się 12 marca 1910 roku w Pilźnie w województwie krakowskim z ojca Aleksandra Radoniewicza i matki Janiny z domu Kochaj. 

Aleksander Radoniewicz, legionista 2 pp II Brygady Legionów, kawaler krzyża Virtuti Militari Vklasy oraz złotego i srebrnego Krzyża Zasługi, nauczyciel Szkoły Powszechnej w Pilźnie, zaszczepił u swoich dzieci uczucie głębokiego patriotyzmu i szacunku dla ojczyzny.

Szkołę Powszechną ukończył w Pilźnie, gimnazjum - naukę rozpoczął w Bochni w Państwowym Gimnazjum Męskim imienia Króla Kazimierza Wielkiego- ukończył w Państwowym Gimnazjum w Dębicy w 1928 roku. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął  studia wyższe na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie  zakończone w roku 1932 zdobyciem tytułu magistra praw. Po studiach Mieczysław Radoniewicz rozpoczął pracę w sądzie w Tarnowie jako aplikant. 

Od 19 września 1933 roku do 17 września 1934 roku odbył czynną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy w Zambrowie, następnie- jako sierżant podchorąży- w 40 pułku piechoty "Dzieci Lwowskich". Dnia 17 września 1934 roku został przeniesiony do rezerwy. W 1936 roku zmienił miejsce zatrudnienia- został przyjęty do Wojskowego Korpusu Sądowego- praca w Grudziądzu- otrzymał również awans na stopień podporucznika (od 1 stycznia 1936 r.). W pracy z powierzonych obowiązków wywiązywał się bardzo dobrze czego dowodem było uznanie u przełożonych, a także - jako wynik pozytywnej oceny pracy- przeniesienie do Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie w 1938 roku. Dnia 19 marca 1938 roku M. Radoniewicz otrzymał awans na stopień porucznika. W Warszawie pracował jako audytor (członek sądu wojskowego) służby stałej 1 Wojskowego Sądu Okręgowego do wybuchu wojny .  

We wrześniu 1939 roku został włączony do jednostki liniowej - 18 pułku piechoty. Po 17 września 1939 roku dostał się do niewoli sowieckiej- za linią Bugu, na Polesiu Wołyńskim. Do wiosny 1940 roku był więźniem Kozielska. Z obozu przysłał dwa listy: jeden w grudniu 1939 roku, drugi w połowie stycznia 1940 roku do rodziny w Pilźnie- niestety nie zachowały się, prawdopodobnie wykradzione przez funkcjonariuszy komunistycznej UB podczas "odwiedzin" w domu rodziców, którzy - szczególnie matka- głośno mówili o śmierci syna w 1940 roku w Katyniu. Wraz ze styczniowym listem urywa się wszelki kontakt rodziny z porucznikiem Radoniewiczem. Nazwisko por. Radoniewicza znajdujemy na liście wywozowej z 4. 04. 1940 roku- wtedy wraz z grupą 98 oficerów został wywieziony z kozielskiego obozu i zamordowany w Katyniu.

Porucznik Mieczysław Grzegorz Radoniewicz pośmiertnie został odznaczony Medalem " Za udział w wojnie obronnej 1939" i Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939. Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej profesor Lech Kaczyński awansował porucznika M.Radoniewicza na stopień kapitana. Listy awansowanych oficerów, żołnierzy i funkcjonariuszy zamordowanych przez Sowietów w 1940 roku  zostały odczytane 9-10 listopada 2007 roku.

Zdjęcia:

Mieczysław Radoniewicz
z ojcem Aleksandrem
legitymacja
nadanego pośmiertnie medalu
za udział w wojnie obronnej
legitymacja
nadania pośmiertnie
Krzyża Kampanii Wrześniowej




zdjecie porucznik piechoty służby stałej Stanisław Mazur
Stanisław Mazur
(24.03. 1909- po 3.04. 1940 )
porucznik piechoty służby stałej

Urodził się 24 marca 1909 roku w Rzędzianowicach koło Mielca w rodzinie chłopskiej, syn Mateusza i Zofii z domu Mazur.

W 1929 roku jako absolwent Gimnazjum Państwowego imienia Stanisława Konarskiego w Mielcu wstąpił ochotniczo do wojska. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Komorowie- Ostrowi  Mazowieckiej, następnie jako podporucznik piechoty służył w 13 pułku piechoty w Pułtusku. Po czterech latach służby awansowany do stopnia porucznika.

Jesienią 1937 roku został przeniesiony do służby w Korpusie Ochrony Pogranicza jako dowódca plutonu łączności batalionu KOP "Berezwecz" 3 pułku piechoty KOP "Głębokie" na Wileńszczyźnie. Dnia 15 października 1938 roku zawarł związek małżeński z nauczycielką gimnazjum w Pułtusku, Haliną Elżbietą Zyblewską. Za wzorową służbę dowództwo KOP wytypowało por. Stanisława Mazura  na studia wojskowe, których nie zdążył podjąć na skutek częściowej mobilizacji i dyslokacji jednostek KOP (22/23. 03.1939). Batalion "Berezwecz" w którym służył Mazur został przeniesiony z Wileńszczyzny na Śląsk i włączony w skład 2 pułku piechoty KOP 1 Brygady Górskiej KOP wchodzącej w skład Grupy Operacyjnej "Bielsko". Od marca do sierpnia 1939 roku batalion stacjonował w Żywcu. Dopiero w maju- tajemnica wojskowa- Elżbieta Mazur otrzymała wiadomość o miejscu stacjonowania jednostki męża, gdzie przybyła i przebywała do połowy sierpnia, kiedy 1 batalion 2 pp KOP został skierowany nad granicę państwową w Karpatach. W sile trzech kompanii strzeleckich, jednej kompanii ckm i plutonu moździerzy 1 batalion 2 pp KOP pod dowództwem  majora Kazimierza Czarkowskiego został odkomenderowany pod Węgierską Górkę i przydzielony do załogi fortu artyleryjskiego "Waligóra".

W chwili wybuchu wojny porucznik Stanisław Mazur pełnił funkcję oficera łączności sztabu dowództwa batalionu.
W kontakt bojowy z nieprzyjacielem (7 Dywizja Piechoty Górskiej) żołnierze 1 batalionu 2 pp KOP weszli pod Węgierską Górką  po południu 2 września 1939 roku. Mimo przewagi wroga obrona  umocnień polskich trwała 20 godzin. Na rozkaz dowódcy 1 Brygady Górskiej KOP resztki batalionu wycofały się dołączając do 21 Dywizji Piechoty Górskiej gen. J. Kustronia. Dalsze losy wojenne batalionu w którym służył porucznik Mazur związane są ze szlakiem bojowym 21 DP. Wiódł on z Węgierskiej Górki przez Wadowice (3 IX), Skawinę (4-5 IX), Wieliczkę i Bochnię(6 IX), Borzecin, Żabno, Dąbrowę Tarnowską, Radomyśl Wielki i Przecław (7-8 IX), Kolbuszową i Majdan Królewski (9 IX), Sokołów, Leżajsk, Krzeszów i Sieniawę (10 IX; szczątki batalionu włączono wówczas do kombinowanego pułku KOP ppłka W. Wójcika), Jarosław i Lubaczów (11 IX), Biłgoraj i Janów Lubelski (12-13 IX), Oleszyce, Lubaczów, Cewków, Dzików i Dachnów (14-15 IX; ciężko ranny został mjr Czarkowski, dowódca batalionu ). Pod Koziejówką koło Ułazowa 16 IX poległ d-ca 21 DP gen. J. Kustroń, a dywizja uległa rozproszeniu.  Między 14 a 20 IX także pułk KOP ppłka W. Wójcika uległ rozproszeniu. Nie wiadomo, w którym rejonie i w której grupie znajdował się por. Mazur. Miejsce, dokładna data i okoliczności w jakich dostał się do niewoli sowieckiej pozostają nieznane. Został osadzony w obozie jenieckim w Kozielsku. Pierwszy list do żony wysłał w listopadzie 1939 roku. Druga wiadomość dotarła do Pułtuska 13 lutego 1940 roku (wiadomość datowana; Kozielsk, 20 stycznia 1940r.). Po otrzymaniu tego listu Halina Mazur pisała codziennie listy do męża, ale odpowiedzi z Kozielska  nie otrzymała. Nazwisko por. Stanisława Mazura znajduje się na liście wywozowej jeńców Kozielska z dnia 3 kwietnia 1940 roku wśród 78 nazwisk oficerów.

Podczas pierwszej ekshumacji przeprowadzonej przez Niemców wiosną 1943r. ustalono, że szczątki nr 0236 to ppor. Mazur S., a oznaczone nr 0245 należały do Stanisława Mazura przy którym znaleziono dowód osobisty, kartę szczepienia i 3 odcinki pocztowe ze stemplem "Żywiec".  Prawdopodobnie ekshumowane ciało - oznaczone nr 0245- to szczątki por. Stanisława Mazura.

Prezydent RP profesor Lech Kaczyński awansował porucznika Stanisława Mazura do stopnia kapitana. Listy awansowanych zostały odczytane 9-10 listopada 2007 roku.

Zdjęcia:

podchorąży, 1932r. Kartka z Kozielska do żony Rewers




podporucznik rezerwy artylerii Rafał Franciszek Sławoszewski
Rafał Franciszek Sławoszewski
(15.09.1900 - po 16.04.1940)
podporucznik rezerwy artylerii

Rafał Sławoszewski syn Franciszka i Marii z Wyszomirskich, urodził się 15 września 1900 roku w Sławoszewie, powiecie żnińskim województwa poznańskiego.

Ukończył 6 klas gimnazjum realno- humanistycznego w Królewcu. Początkowo pracował jako handlowiec, a od lutego 1919 roku jako kontroler przy amerykańsko- polskiej komisji żywnościowej w Gdańsku. W 1919 roku zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego. W 1921 roku ukończył półroczny kurs w  Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu i miesięczny kurs w Wojskowej Szkole Gazowej w Warszawie. Następnie służył w 16 pułku artylerii polowej (pap) pełniąc funkcje młodszego oficera baterii i oficera gazowego.

Od dnia 1 sierpnia  1921 roku mianowany podporucznikiem artylerii. W 1922 roku po przeniesieniu do rezerwy pracował w Straży Granicznej w Sośni w Wielkopolsce oraz w Kaletach- Podzamczu na Śląsku. Pracował również jako inspektor celny w Ekspozyturze Inspektoratu Ceł w Gdańsku. W 1925 i 1928 roku odbył ćwiczenia wojskowe w 16 pap w Grudziądzu otrzymując za nie oceny: dobra i bardzo dobrą. W 1930 roku ukończył kurs oficerów rezerwy łączności w Centrum Wyszkolenia Łączności, a dwa lata później kurs dowódców baterii w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu. Należał do kadry Okręgu Korpusu VII w Poznaniu.

Dalsze losy nieznane. Brak danych na temat służby wojskowej w 1939 roku, nieznane miejsce i okoliczności w jakich znalazł się w niewoli sowieckiej. Jego nazwisko znajduje się na liście jeńców przekazanych do dyspozycji NKWD w Smoleńsku (lista wywozowa   nr 032/2 z dnia 14 kwietnia 1940 roku, pozycja 66 , teczka personalna 123).Wywieziony z Kozielska, prawdopodobnie, transportem X (z dnia 16 kwietnia 1940 roku) lub XI (dnia 17 kwietnia 1940 roku) do Lasu Katyńskiego i tam zamordowany. Ciało ekshumowano i zidentyfikowano.

Prezydent RP profesor dr hab. Lech Kaczyński awansował podporucznika Sławoszewskiego do stopnia porucznika. Listy awansowanych zostały odczytane 9-10 listopada 2007 roku w Warszawie.